فولاد MO40 یک فولاد آلیاژی کروم‑مولیبدن با استحکام و سختی‌پذیری بالا است که پس از عملیات حرارتی به مقاومت مکانیکی قابل توجهی می‌رسد. به دلیل ترکیب آلیاژی پایدار، تحمل تنش بالا و مقاومت مناسب در برابر خستگی، این فولاد یکی از متریال‌های اصلی در ساخت شفت، محور، قطعات تحت بار و تجهیزات صنعتی سنگین محسوب می‌شود.

اصطلاح «استیل بگیر» و «استیل نگیر» در بازار به خاصیت مغناطیسی یا غیرمغناطیسی بودن فولادهای زنگ‌نزن اشاره دارد. استیل‌هایی که آهنربا را جذب می‌کنند «بگیر» و استیل‌هایی که جذب نمی‌کنند «نگیر» نامیده می‌شوند. این تفاوت به ساختار متالورژیکی فولاد و میزان عناصر آلیاژی مانند کروم و نیکل بستگی دارد.

استیل‌های 304 و 316 هر دو از فولادهای زنگ‌نزن آستنیتی سری 300 هستند و به دلیل وجود کروم بالا، مقاومت مناسبی در برابر خوردگی دارند. تفاوت اصلی این دو گرید وجود عنصر مولیبدن (Mo) در استیل 316 است. این عنصر باعث می‌شود استیل 316 در محیط‌های حاوی کلرید، مواد شیمیایی و شرایط خورنده شدید، مقاومت بسیار بیشتری نسبت به استیل 304 داشته باشد.